خاطرات یک مهاجر گمنام

ینجا اولین جایی بود که رسماً پاسپورت های جعلی را ارائه می دادیم.دل تو دلم نبود.تو صف ایستاده بودم که یک مامور یونیفرم پوش فرودگاه مستقیم به سمت ما آمد و مرا صدا زد.دلم هوری ریخت! آخه چطور لو رفتیم؟ ما که هنوز پاسپورت را نشان ندادیم.مامور اشاره کرد که دنبالش برویم.چند قدم بعد ما را به یک باجه که کسی درصف آن نایستاده بود هدایت کرد و گفت چون شما بچه دارید در اولویت هستید.دیدم روی باجه نوشته "اولویت با پیرها و بچه ها".احساس خوبی بهم دست داد. (این جا را یادتون باشه در نوشته های آینده ام یکجا به این بخش رجوع می کنم.) با اینحال هنوز از اضطرابم کم نشده بود.اول من رف...

مدت زیادی است که دست و دلم به نوشتن نمیرهچون هنوز در گیر رفتنم و همچنان نا موفقمی ترسم جزئیات خاطراتم کمرنگ بشن و از خاطرم برنولی مشغولیات ذهنیم بقدری زیاده که نمی تونم روی نوشتن تمرکز کنمخیلی کارها انجام دادم ولی همه به شکست منجر شدامیدوارم بتونم زودتر بنویسمبه وضوح افسرده شدم.شدیدافسار زندگیم از دستم در رفتهخیلی وقته بیکارم و درآمدی ندارمکف گیرم به ته دیگ خوردهولی تنفری که از این مملکت دارم هنوز موتور محرکم برای رفتنهادامه میدم تا از این زندان و لجنزار آزاد بشم . . . خرم آنروز کز این منزل ویران برم تو میتوانی چشمم را ببندی که چیزی نبینم تو میتوانی ...